akşam yemeği

kardeşim hastayken, bir ay önce yazmış idim, iyileşene kadar koyamadım buraya:

Çocukken bir davul fırınımız vardı. Şu yusyuvarlak üst kapağının tam ortasında daire şeklinde bir cam olanlardan. Böylece o cam pencereden bakarak, içinde ne pişiyor, kabarıyor mu, yanıyor mu rahatça görebilirdiniz. Mutfağımız küçüktü, minicik bir masa ancak sığmıştı, bu nedenle annem ne zaman bir şey pişirse, fırını yere koyar, fişini takar, bizi de mutfaktan uzak tutardı.

O gün, bir kış günüydü hatırlıyorum, öyle çok soğuk değildi hava. Fakat yağmur vardı, kışın tüm gri kasveti hissedilebiliyordu yani. E mevsimlerin mevsim gibi olduğu zamanlar tabii... :) Annem ve babam mutfakta hummalı bir yemek hazırlığındaydılar (babam eğer yemek pişirmiyorsa, mutlaka salata yapar, bir şekilde mutfaktadır akşam yemeği telaşında) ve günlerden eğer cumartesi değilse de cumaydı. Bak bunu çok net hatırlıyorum çünkü Ceren ve ben mutluyduk çok... Bir çarşamba neşesi değildi fakat bu; hafta bitmiş, önümüzde ödev yapmayacağımız, üstelik evde yalnız olmayacağımız, anne babamın bizimle vakit geçireceği bir zaman olacak ruh hali işte...

Biz oturma odasında azıp coşuyorduk Ceren'le. Benden 3 yaş küçük, ama sanki aramızda 10 yaş varmışçasına şımarabilen kardeşim benim... Niyeyse aramız da çok iyiydi o gün... Ben öyleydim, ama en çok da o şaşkındı. Bu yüzden coşkusu gittikçe artıyor, divanların üstünde zıplıyordu. Oturma odasında halimiz buyken, aniden çok acıktığımı hissettim. (çocukluktan beri açlık birden gelir bana, ya da tüm çocuklar öyledir ne bileyim, oyuna dalıp acıktığını önce farketmez)  Gittim, mutfağın kapısını açmaya çalıştım, zorlanınca kapının arkasında davul fırını fark ettim, annem “girme, ne var” filan dedi. Acıktım  deyince fırını öteye çekerek dikkatlice içeri aldı beni “Aman değme kızım”. Ben de midem kazındığında her yaptığım gibi, yeni alınmış taptaze (şansıma bir de hala ılık) somun ekmeği açıp, içini aldım bembeyaz, tam bir avuç büyüklüğünde. Avuç dediğim de 8 yaşındaki elim kadar işte... Hemen ağzıma atıp, bir avuç daha kaptım ve mutfaktan çıkmak üzereyken annemin sesine yakalandım. “SAKIN” dedi bana, “sakın kardeşine fırında hamsi piştiğini söyleme, biliyorsun dayanamaz gelir.” Gerçekten de hamsiden ben ne kadar nefret ediyorsam, Ceren o kadar hastasıydı.

Ben tabii doğru oturma odasına... Elimdeki bembeyaz yumuşacık ekmek içinin ağzımda tükürüğümle ıslanıp iyice ezildikten sonra, boğazımdan rahatça yumuşacık geçip midemi sakinleştirdiğini  hissederken, beklenen soru geldi:  “ne pişiriyorlar abla?” Televizyonda kesinlikle çok ilgimi çeken o allahbilirneydi şeye bakarken “hamsi” deyiverdim. Eyvahlar olsun ki, bunu dememle, Ceren'in çığlıklar atarak mutfağa koşması bir oldu. Çekirge gibi nasıl sıçradı da o koridoru geçti, nasıl yetişemedim ona, bugün bile aklım almaz, ama kapıyı açmasıyla, davul fırının üstündeki cam kısımdan pişen hamsileri görmesi bir oldu. Ve 5 yaşın verdiği, tehlikeyi fark etmez ve dahası hiç aldırmaz coşkuyla fırının üstüne zıpladı HANÇİİİİİ diye sevinçle bağırarak!!!

Tabii sonuç korkunç... Çığlıklar, ağlamalar, annemin babamın telaşı...Cerenin avuç içleri ve diz kapakları yanmıştı... Offff!  Babamın hemen atlayıp, insanüstü bir refleks ve acı bir  telaşla onu fırının üstünden almasına rağmen yanmıştı işte... Doktora gitmedik sanırım... Evde pansuman yaptık. Sanırım, çünkü sonrasını hiç hatırlamıyorum,  gri hatta siyah benim için. Ve galiba annemlere ona hamsi piştiğini söyleyenin ben olduğumu itiraf etmedim  hiç.  O dehşet içinde bunu düşünecek hal kalmamıştı onlarda da, tesadüfen geldi sandılar... Ama o suçluluk duygusu, kardeşimi fırının üstünde gördüğümde avuç içlerimin kor tutuyormuş gibi yanması... yazarken avuçlarım yandı bak yine! Evet, hiç terketmedi beni.

Epey uzun bir süre de taşıdım bu yükü. Benim kadar sık hastalanan biri olmadı hiç allahtan, ama ne zaman azıcık öksürse, ya da ne zaman düşse bir yerde canı yansa,  kendimi hep suçlu hissettim.

Ceren, cifotum,  hasta bir aydır, hastanede yattı, sayısız  tahlil, ultrason, tomografiye rağmen doktorlar nedenini bulamadı.  Annem koştu gitti yanına, ben öksürmekten kaburga kemiğimi kırmayı başardığım için gidemedim. Ama o hasta olduğu, yemek yiyemediği, tuvalete bile ancak birinin yardımıyla gidebildiği her gün benim de canım yandı burda.

Canımın içi kardeşim iyi olmuş, hastalığa da doktorların bulamadığı bir virüs sebep olmuş, tahminler öyle. Olsun, iyi ya, şükür bin kere!