bir kalbimiz varsa

Soma. Bir kelimenin, üstelik daha önce hiç duymadığım, ne anlama geldiğini bilmediğim bir kelimenin, bu kadar acı taşıyabileceğini sanırım düşünemezdim.

Yazarken, aklımdan geçerken, telaffuz ederken, bir şekilde bahsederken hep aynı şiddetle hep aynı yeri yakıyor bir haftadır. Soluğumu kesiyor.

Sanırım bir kalbiniz varsa, bugünlerde hala yanmaması imkansız.

Şans eseri kurtulanların anlattıklarınım ve öldürülen işçilerin hikayelerinin her biri, insanı yerle bir edip baştan yaratacak güçte.

Çok şey söylemek mümkün. Ya da değil. Belki hayatımda ilk defa, dilime geliyor, çıkmıyor kelimeler içimden. Ekrana bakıp ah'layabiliyorum en fazla. Aldığım nefes yük. Ben nefes alabiliyorum ve bunu açıklayamıyorum, kendime yabancılaşıyorum.

Yalnız olmadığımı biliyorum ama. Kaç gündür rüyalarında hep yeraltında, karanlığı görenlerin olduğunu. Hissediyorum...


(Mevzu yalnızca o katliam olsaydı şu an bu kadarını da yazamazdım. Ama biraz önce yaşadığım çağrışım bambaşka. Bugün beni burda bir şeyler karalamaya iten, resmen şu an ofiste başka bir şey yapmama imkan vermeden, bunlardan bahsetmeye sürükleyen şey aşağıdaki fotoğraf. Bir dünya güzeli çocuk.

Ağlayamayan çocuklar var. Ben bütün çocukluğumu onlardan biri olarak geçirdim. İyi bilirim. Öyle başını eğersin, kenara çekilir susarsın üzülünce. Çokluk aldırmıyorsun sanılır. Utanırsın, başka türlüsünü kendine yakıştırmazsın çünkü. Böyle çocuklar büyür sonra, üzüldüğünde söyleyemez. Bir gayret söylemeye çalıştığında ise çok acemi olur, beceremez.
Onlar işte yakın olayım, rastlaşayım, uzun sofra muhabbetleri yapayım dediklerim onlar. Her yerde çook uzaktan da olsa hemen tanıdıklarım onlar. Neden bundan bahsettim? Asıl konudan kaçmak için olsa gerek. Çaresizlik diye bir şey var, öğrendik, öğretildik.)

Soma Maden Ocağı. Söylenenler, yapılanlar, madenci aileleri ve bizlere yaşatılanlar korkunç kere korkunç. Bunca rezillikle başedecek takatim yok.  Dahası facebook, twitter, instagram, şura bura, bir yerlerde bir şeyler yazar öfkemi kusarsam rahatlayacağım, buna hiç niyetim yok. Rahatsızım, huzursuzum, öfke mi, keder mi bilemediğim bir alev topu içimde. Geçmesin. Yapılacak çok şey var...Çok.

Şu an yazdığım, yeryüzünde yazılan hiçbir şeyin önemi yok aslında. Sözün artık hükmü yok.

hıdırellez

06 Mayıs 2014

bugün hıdırellez. didem madak'ı anmak için başka bir neden. 

kutlu olsun, dilekler dualar kabul olsun...

bereketi küçük, küçücük bir torbada getirenleriniz çok olsun!:)

akşam yemeği

kardeşim hastayken, bir ay önce yazmış idim, iyileşene kadar koyamadım buraya:

Çocukken bir davul fırınımız vardı. Şu yusyuvarlak üst kapağının tam ortasında daire şeklinde bir cam olanlardan. Böylece o cam pencereden bakarak, içinde ne pişiyor, kabarıyor mu, yanıyor mu rahatça görebilirdiniz. Mutfağımız küçüktü, minicik bir masa ancak sığmıştı, bu nedenle annem ne zaman bir şey pişirse, fırını yere koyar, fişini takar, bizi de mutfaktan uzak tutardı.

O gün, bir kış günüydü hatırlıyorum, öyle çok soğuk değildi hava. Fakat yağmur vardı, kışın tüm gri kasveti hissedilebiliyordu yani. E mevsimlerin mevsim gibi olduğu zamanlar tabii... :) Annem ve babam mutfakta hummalı bir yemek hazırlığındaydılar (babam eğer yemek pişirmiyorsa, mutlaka salata yapar, bir şekilde mutfaktadır akşam yemeği telaşında) ve günlerden eğer cumartesi değilse de cumaydı. Bak bunu çok net hatırlıyorum çünkü Ceren ve ben mutluyduk çok... Bir çarşamba neşesi değildi fakat bu; hafta bitmiş, önümüzde ödev yapmayacağımız, üstelik evde yalnız olmayacağımız, anne babamın bizimle vakit geçireceği bir zaman olacak ruh hali işte...

Biz oturma odasında azıp coşuyorduk Ceren'le. Benden 3 yaş küçük, ama sanki aramızda 10 yaş varmışçasına şımarabilen kardeşim benim... Niyeyse aramız da çok iyiydi o gün... Ben öyleydim, ama en çok da o şaşkındı. Bu yüzden coşkusu gittikçe artıyor, divanların üstünde zıplıyordu. Oturma odasında halimiz buyken, aniden çok acıktığımı hissettim. (çocukluktan beri açlık birden gelir bana, ya da tüm çocuklar öyledir ne bileyim, oyuna dalıp acıktığını önce farketmez)  Gittim, mutfağın kapısını açmaya çalıştım, zorlanınca kapının arkasında davul fırını fark ettim, annem “girme, ne var” filan dedi. Acıktım  deyince fırını öteye çekerek dikkatlice içeri aldı beni “Aman değme kızım”. Ben de midem kazındığında her yaptığım gibi, yeni alınmış taptaze (şansıma bir de hala ılık) somun ekmeği açıp, içini aldım bembeyaz, tam bir avuç büyüklüğünde. Avuç dediğim de 8 yaşındaki elim kadar işte... Hemen ağzıma atıp, bir avuç daha kaptım ve mutfaktan çıkmak üzereyken annemin sesine yakalandım. “SAKIN” dedi bana, “sakın kardeşine fırında hamsi piştiğini söyleme, biliyorsun dayanamaz gelir.” Gerçekten de hamsiden ben ne kadar nefret ediyorsam, Ceren o kadar hastasıydı.

Ben tabii doğru oturma odasına... Elimdeki bembeyaz yumuşacık ekmek içinin ağzımda tükürüğümle ıslanıp iyice ezildikten sonra, boğazımdan rahatça yumuşacık geçip midemi sakinleştirdiğini  hissederken, beklenen soru geldi:  “ne pişiriyorlar abla?” Televizyonda kesinlikle çok ilgimi çeken o allahbilirneydi şeye bakarken “hamsi” deyiverdim. Eyvahlar olsun ki, bunu dememle, Ceren'in çığlıklar atarak mutfağa koşması bir oldu. Çekirge gibi nasıl sıçradı da o koridoru geçti, nasıl yetişemedim ona, bugün bile aklım almaz, ama kapıyı açmasıyla, davul fırının üstündeki cam kısımdan pişen hamsileri görmesi bir oldu. Ve 5 yaşın verdiği, tehlikeyi fark etmez ve dahası hiç aldırmaz coşkuyla fırının üstüne zıpladı HANÇİİİİİ diye sevinçle bağırarak!!!

Tabii sonuç korkunç... Çığlıklar, ağlamalar, annemin babamın telaşı...Cerenin avuç içleri ve diz kapakları yanmıştı... Offff!  Babamın hemen atlayıp, insanüstü bir refleks ve acı bir  telaşla onu fırının üstünden almasına rağmen yanmıştı işte... Doktora gitmedik sanırım... Evde pansuman yaptık. Sanırım, çünkü sonrasını hiç hatırlamıyorum,  gri hatta siyah benim için. Ve galiba annemlere ona hamsi piştiğini söyleyenin ben olduğumu itiraf etmedim  hiç.  O dehşet içinde bunu düşünecek hal kalmamıştı onlarda da, tesadüfen geldi sandılar... Ama o suçluluk duygusu, kardeşimi fırının üstünde gördüğümde avuç içlerimin kor tutuyormuş gibi yanması... yazarken avuçlarım yandı bak yine! Evet, hiç terketmedi beni.

Epey uzun bir süre de taşıdım bu yükü. Benim kadar sık hastalanan biri olmadı hiç allahtan, ama ne zaman azıcık öksürse, ya da ne zaman düşse bir yerde canı yansa,  kendimi hep suçlu hissettim.

Ceren, cifotum,  hasta bir aydır, hastanede yattı, sayısız  tahlil, ultrason, tomografiye rağmen doktorlar nedenini bulamadı.  Annem koştu gitti yanına, ben öksürmekten kaburga kemiğimi kırmayı başardığım için gidemedim. Ama o hasta olduğu, yemek yiyemediği, tuvalete bile ancak birinin yardımıyla gidebildiği her gün benim de canım yandı burda.

Canımın içi kardeşim iyi olmuş, hastalığa da doktorların bulamadığı bir virüs sebep olmuş, tahminler öyle. Olsun, iyi ya, şükür bin kere!

buradayız ahparig!

"Sabah saat on buçukta evden ayrıldı diye hatırlıyorum. Her zamanki gibi az da olsa yaptı kahvaltısını. Ayrılırken biraz keyifsizdi. Bir şey takılmıştı kafasına. Öperek yolcu ettim. Üzülme, dedim, çok da önemli değil bu sıkıntılar. Akşama döndüğünde geçer, dedim. Önemli olan varlığımız, gibi bir şeyler söyledim. Böyle bir konuşma oldu aramızda.
Sonra o işine gitti. Benim de dua toplantım vardı, oraya gittim. (...) Telefon çaldı. Oğlum, mama nerdesin? Dua et, diyordu. Sesi titriyordu. Dedim oğlum, sen nerdesin, orada kal ki ben geleyim. Kendisine bir şey oldu sandım. Yok bir şey mama, sen dua et...
Onun telefonu kapandı, Sera aradı. Mama, babam, dedi. (...) Evdekilere de bağırıyorum. Kimse bana engel olmasın. Agos’a gideceğim. Benimle gelmek isteyen varsa gelsin diye. İki arkadaşımla bindik taksiye. O yol da bir türlü bitmek bilmedi. Gittimse Ararat’la Sera’yı orada gördüm. Orada sarıldım onlara.

İnsanoğlu çok garip! O an çocuklarımın boynu bükük artık diye düşündüm. Eziklik, babasızlık, kanatlarının kırılmış olduğu... Böyle düşünceler üşüştü zihnime. Bu düşünceler içinde sarıldım onlara.

Ben gittiğimde eşimi kaldırmışlardı. Kanını gördüm kaldırımın üstünde. Sonra hep üzüldüm, niye uzanıp oraya, yanına yatmadım diye. Sonra hep üzüldüm... Çıkarken Agos’tan, baktım orayı sabunla suyla yıkıyorlar. Temizlemeye çalışıyorlar. Sanki temizlenirmiş gibi. Suyla sabunla temizlenir mi dökülmüş kan?"

Rakel Dink